In de wereld die ik fotografeer, lijken er geen mensen te zijn, alsof ze verdwenen zijn of zich niet willen tonen.
Enkel hun sporen of ingrepen zijn zichtbaar. De beelden die ik maak, dragen geen “beslissend moment” in zich; er gebeurt
volstrekt niets. En toch heb ik die dingen gefotografeerd. Omdat ik het gevoel heb dat ze fungeren als de tekens van
een geheimtaal die ik niet ken, als het patroon van een verhaal waarvan ik noch het begin noch de afloop ken.
Mijn beelden - die vaak gaan over het kijken zelf - zie ik als de stille getuigen van mijn fascinatie voor de raakvlakken
tussen het natuurlijke en het kunstmatige.
Dans le monde que je photographie, il ne semble pas y avoir de gens, comme s’ils avaient disparu ou qu’ils ne voulaient
pas se montrer. Seules leurs traces ou leurs interventions sont visibles. Les photos que je prends ne portent pas sur
« le moment décisif ». Il ne se passe absolument rien. Et pourtant j’ai photographié ces choses. Pourquoi? Parce que j’ai
l’impression qu’elles fonctionnent comme les signes d’un langage codé que je ne connais pas, comme le modèle d’une
histoire dont je ne connais ni le début ni la fin.
Mes images - qui traitent souvent du regard - sont les témoins silencieux de ma fascination pour les connexions entre le
naturel et l’artificiel.

In the world I photograph there appear to be no people. As though they had disappeared or preferred to remain out
of sight. Only their tracks and impact are visible. The images I create contain no “decisive moment”; there is absolutely
nothing going on. And yet I have photographed these things. I feel they serve to decode a secret language with which
I am not familiar, the thread of a story of which I know neither the beginning nor the end.
I see my images - which themselves are often about looking - as the testimonial to my fascination for the common ground
between natural and artificial states.
+32 472 83 91 37

You may also like

Back to Top